Het begon afgelopen zondag met een klein velletje aan mijn grote teen. Dat velletje zat wat los en ik trok het eraf. Het ging iets te ver, dus het bloedde iets. Maandag was de teen pijnlijk, maar niet dik. Sinds dinsdag leek mijn teen wat te zweren en ben ik met mijn voeten ’s avonds in water met soda gaan zitten. Het bleef echter pijnlijk en het vuil kwam er niet uit, dus vandaag maar naar de huisarts gegaan. Wat blijkt, ik heb last van een ingegroeide teennagel en dat moet “operatief” verholpen worden. Dat operatief verhelpen moet dus gebeuren door de chirurg in het ziekenhuis.
Volgens de huisarts kon de chirurg dat vandaag nog wel even doen voor mij, dus vanaf de huisarts vol goede moed naar het ziekenhuis. Bij het ziekenhuis aangekomen bleek dat de chirurg tot 6 augustus op vakantie is. Nou, dan maar bij een andere chirurg, maar die blijkt er niet te zijn. Gezondheidszorg Bonaire is niet iets dat erg goed geregeld is. Twee jaar geleden werd het ziekenhuis al eens gesloten vanwege geld problemen en als de chirurg op vakantie is dan moet een ieder blijkbaar wachten tot de chirurg terug is, want aan vervanging doen we niet. Ik vraag me bij dit soort dingen echt af wat er gebeurt als iemand ernstig gewond raakt. Maar goed, voorlopig moet ik maar iedere dag met mijn voet in de zee, zodat het niet verder gaat ontsteken en wachten tot het 6 augustus is.
Toch zijn dit wel zaken die je tot nadenken zetten. Het is toch van de gekke dat er maar één chirurg op het eiland is. Straks als we ouder worden, wordt gezondheidszorg steeds belangrijker, want ouderdom komt met gebreken. Als de gezondheidszorg dan nog net zo slecht functioneert, dan zou dat toch wel een reden kunnen zijn om Bonaire te gaan verlaten.
Noot 1: ik heb dit stuk geschreven direct nadat ik uit het ziekenhuis kwam en dus redelijk boos was. Nog steeds vind ik deze situatie onacceptabel, maar ja ik kan er ook niets aan veranderen. Ik moet er maar mee leren leven.
Noot 2: waar is de tijd gebleven dat een huisarts zelf nog dingen kon doen. Ik heb hetzelfde aan mijn andere voet gehad in 1986 en toen deed de huisarts de “operatie” zelf.
Noot 3: wellicht niet geheel toevallig verschijnt vandaag (een dag later) dit (nu.nl) en dit (volkskrant.nl) in de media.
Ja natuurlijk zou Suzy mij wel kunnen “opereren”, maar dat vind ik eng. Misschien ga ik het straks maar zelf eens proberen.
Hej broertje,
Dat is echt heel vervelend. Gelukkig hebben wij een huisarts die dat soort dingen leuk vindt en zelf graag de scalpel ter hand neemt! Die stuurt je niet gauw door naar een chirurg. Zelfs hechtingen vindt hij vaak overbodig.
Kan Suzy je niet opereren?
Sterkte ermee
X Annette