The DushiBida Herald

Zo’n drie maanden geleden ben ik bij de opticien geweest. De opticien had allerlei nieuwe monturen en dat komt niet zo vaak voor op Bonaire. Er zaten hele mooie monturen bij, dus voor zowel Suzette als mij hebben we een montuur apart laten leggen. Een week later zouden mijn ogen gemeten worden.

De opticien is geboren in december 1926 (als ik het goed heb). Hij is in ieder geval stokoud, maar dat terzijde. Toen ik een week later bij hem kwam, legde hij mijn bril onder één of ander apparaat om de glazen te meten. Het apparaat wist niet wat voor glas ik in mijn bril had. Zie daar een probleem, ik heb een prisma in mijn glas. “Oh, u heeft een cilinder in het glas”. Mijn antwoord: “Nee meneer, een prisma”. Zijn antwoord:”Ja een cilinder”. Mijn antwoord: “Nee meneer een prisma”. Zijn antwoord: “Oh ziet u dubbel dan”. Mijn antwoord: “Als ik mijn bril op heb niet, maar zonder bril wel”. Zijn antwoord: “Maar dat kan ik niet meten, u moet naar de oogarts”.

Ik heb een tijdje gewacht om naar de oogarts te gaan, maar gisteren (donderdag 3 april) was het dan eindelijk zo ver. Ik ben naar de oogarts gegaan. Een afspraak maken dat kan niet, je gaat er gewoon naar toe, je krijgt een nummertje en je moet zelf maar uitzoeken wanneer je dan aan de beurt bent. Na anderhalf uur wachten en vijf patiënten later was ik dus aan de beurt. De oogarts, die dus eigenlijk geen oogarts is, maar een oogmeter, vroeg als eerste om mijn bril. Ik gaf hem mijn bril en hij stopte mijn bril in één of ander apparaat om de glazen te meten. Tot mijn grote verbazing vroeg hij mij: “Ziet u dubbel?”, waarop ik antwoordde: “Nou als ik mijn bril op heb niet, maar zonder bril wel”. Vervolgens ging hij over tot het meten van mijn ogen. En ja wel, hij vertelde me wat ik al wist. In mijn rechterglas zit een prisma van 1,5 nasaal. “Maar het is beter als je morgen even terugkomt, want dan is er hier een oogspecialist uit Curaçao en die kan het waarschijnlijk beter meten”. Ik kreeg gelijk een nummer mee voor vandaag en wel nummer 47 en het advies om rond één uur te bellen wanneer ik aan de beurt was.

Ik om één uur vanmiddag gebeld, gezegd dat ik nummer 47 had en ik mocht direct komen. Geweldig, na tien minuten wachten was ik al aan de beurt en tien minuten daarna stond ik al weer buiten, 40 gulden lichter een ervaring rijker en een illusie armer. De oogspecialist uit Curaçao zei mij: “Ah een prisma, dat is lang geleden dat ik dat gezien heb. Leuk”. Om te vervolgen met: “Ik zal eerst de oogdruk even meten”. Nou met die oogdruk zat het wel goed. Een leesbril moet ik zo lang mogelijk uitstellen, want dat is zonde van het geld en je moet er zo aan wennen. Maar ja, mijn armen worden zo langzamerhand wel wat te kort om bepaalde dingen nog goed te kunnen lezen. Maar oké, ik zal het nog even uitstellen. Vervolgens vroeg ik om het recept voor glazen voor mijn nieuwe bril, maar dat kreeg ik niet. “In die twaalf jaar dat ik nu op Curaçao en Bonaire werk, heb ik slechts drie keer een prisma gezien en ze kunnen dat soort glazen hier echt niet maken meneer. Beter gaat u lekker op vakantie naar Nederland, naar uw eigen opticien daar en laat u door hem uw ogen nog een keer meten en een bril voor u maken”.

Daar sta je dan, wat moet je er mee. Waarom zijn mijn ervaringen met de gezondheidszorg op Bonaire toch altijd zo negatief. Wie vergoedt mijn ticket naar Nederland? Bruin kan het echt niet trekken om even op en neer naar Nederland te vliegen voor een nieuwe bril hoor. Ik weet het echt niet meer, misschien moet ik zelf maar een glas gaan slijpen.

Tags: bril, gezondheidszorg, oogarts, oogmeting, opticien, prisma

Min of meer hetzelfde onderwerp hebben:

• Het was lekker stil
• Inburgering en nog wat dingen…
• Eindelijk…
• Daar gaan we weer…
• Bonaire ligt dwars.

Aantal keer gelezen: 308

Trackback URI | Comments RSS