Lange wachttijd voor niets…
Ik heb vandaag ongeveer de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht. Niets ernstigs hoor, je moet gewoon lang wachten…
Eerst moest Suzette vanochtend in het ziekenhuis zijn. Ik ging met haar mee. Op een of andere manier gaat het bij haar altijd wel snel. Aangezien ik een afspraak had om 11:30 uur, schreef ik me om 08:30 uur ook maar direct in bij de receptie en voorzien van de benodigde formulieren en kopieën gingen we eerst naar de dokter van Suzette. Daar waren we zo klaar dus ik me maar vast melden bij de assistente van de orthopedisch chirurg. Netjes gevraagd of er misschien eerder een plaats was, maar die was er niet. Ook nog gevraagd of ze wel de röntgenfoto’s hadden opgevraagd en dat was ook gebeurd. Vol goede moed dus Suzette weer naar haar werk gebracht en ik naar een klant.
In juni was ik voor de laatste keer bij de orthopedisch chirurg geweest voor mijn hand. Niet dat ik aan de beurt was gekomen, maar dat was iets anders. Op die dag kwam ik om 12:00 uur in het ziekenhuis aan en toen ik om 17:30 nog niet geholpen was, ben ik maar weggegaan. De assistente zou me voor de volgende keer bovenaan de lijst zetten. Die volgende keer kwam echter niet. De dokter heeft maar één echt been. Bij een slippertje in de OK had hij van dat goede been de enkel gebroken en hij kon dus helemaal niet meer lopen. Aangezien er geen andere orthopedisch chirurgen op Curaçao zijn, die bereid zijn af en toe naar Bonaire te vliegen en ook nog voor de verzekering mogen werken waar ik bij verzekerd ben, ging het dus lang duren. Uiteindelijk kon ik een afspraak krijgen op 4 september. Dat was helaas ook onmogelijk, want toen zat ik in Nederland. De volgende afspraak werd dus vandaag…
Vol goede moed toog ik rond 11:15 uur weer naar het hospitaal. Toen ik de “polikliniek” binnenkwam zag het zwart van de mensen. Dat was even schrikken. Ik wist dus dat het wel weer lang zou duren. Aan de assistente vragen hoe lang het ongeveer duurt, heeft al helemaal geen zin, dat werkt alleen maar tegen je. Iedere keer als je iets vraagt schuif je een plaatsje naar achteren op de lijst en kom je nog later aan de beurt. Als iets lang duurt, ga je je vervelen. Je gaat rondkijken en je ziet de meest vreselijke dingen. Ik heb twee foto’s genomen van willekeurige plafonds in het ziekenhuis. Excuses voor de kwaliteit van de foto’s, maar ze zijn met mij telefoon genomen. Van zulke plafonds word ik niet echt vrolijk en zeker niet als ze er in het hospitaal zo uitzien. Daarnaast stikt het in het hospitaal van de muggen, terwijl er ook reclame wordt gemaakt ter voorkoming van dengue. Verbeter de wereld en begin bij jezelf zou ik zo zeggen.
Dan de afspraak bij de dokter. Om 16:05 uur mocht ik eindelijk bij de dokter naar binnen, ik was inmiddels al twee plaatsen gezakt op de lijst, omdat ik toch niet kon nalaten wanneer ik aan de beurt zou zijn. Ik was toch nog wel beter af dan een mevrouw die naast mij zat te wachten. Die had een afspraak om 10:00 uur, maar was vanochtend rond 07:15 uur gebeld of ze eerder kon komen. Ze was rond 08:00 uur in het ziekenhuis en ze was pas rond 15:15 uur aan de beurt…
Binnen bij de dokter vroeg hij natuurlijk direct naar de röntgenfoto’s. Ik vroeg een beetje verbaasd of hij die zelf niet had, maar zijn antwoord wist ik natuurlijk al. Nee! Zonder foto’s kon hij weinig aan de hand doen en aangezien de röntgenafdeling om vier uur sluit, konden ook de foto’s niet worden opgevraagd, laat staan dat er nieuwe gemaakt konden worden. Het enige resultaat is dat ik over 5 à 6 weken weer een keer terug mag komen en dat we aan de hand van de dan te maken foto’s gaan bepalen wat we aan mijn nog steeds pijnlijke hand gaan doen. Eén ding weet ik wel zeker, ik maak voor de volgende keer een afspraak om 7 uur ‘s morgens, dan weet ik tenminste zeker dat ik niemand voor me heb…