Na ruim zeven jaar is het nog steeds leuk om op Bonaire te wonen. Toch zijn er soms van die momenten dat het allemaal niet meer zo leuk lijkt als het altijd was. Soms word je overvallen door momenten van triestheid, momenten dat je je familie mist en momenten dat je de Nederlandse dingen mist. Waarschijnlijk is dit wat ze heimwee noemen.

Het is raar dat dit na zo’n jaar of zeven gebeurt met mij. Ik heb er nu al een paar maanden last van en ik zou niets liever willen dan terug gaan naar Nederland. Het idee op een eiland te wonen en niet zo maar ergens anders naar toe te kunnen gaan zonder in een vliegtuig te stappen, beklemt me. Dat het altijd warm en altijd zomer is, verveelt me. Dat ik mijn familie niet regelmatig kan zien, irriteert me mateloos.

Toen ik in september 2009 alleen in Nederland was, wilde ik niets liever dan zo snel mogelijk weer terug naar Bonaire. Toen was het net zo als de keren daarvoor dat ik even een weekje in Nederland was. In januari van dit jaar was ik samen met Suzette in Nederland en toen had ik helemaal niet de drang om snel weer terug te gaan. Ik kwam erachter dat Nederland toch ook wel zijn positieve dingen had. Sneeuw, ijs, schaatsen, volle supermarkten, goede wegen, maar voornamelijk mijn familie.

Dat het me ooit zou gebeuren dat ik mijn familie zou gaan missen, heb ik me nooit kunnen voorstellen. Ook nu lijkt het nog onwezenlijk. Toch is het zo. Donderdag wordt mijn broer 50, hij geeft een feest en ik kan er niet bij zijn. Het doet me pijn, ik wil er wel bij zijn, maar het lukt me gewoon niet. Juist door die pijn die het doet, wordt het gevoel alleen maar sterker. Als het kon zou ik vandaag mijn koffers pakken en naar Nederland gaan. Voor een vakantie, voor een familiebezoek of misschien wel om er weer te gaan wonen…