Mijn eerste herinneringen naar verkiezingen gaan terug naar het jaar 1977. Ik was toen negen jaar oud en mijn vader had een groot aanplakbiljet voor het raam gehangen met een ‘Lijst 1′ erop, PvdA dus. Vanaf dat moment vond ik verkiezingen spannend.
Wat was er spannend aan? Nou ik wilde natuurlijk dat de partij waar mijn vader (en moeder) op stemden zou winnen. Dat gebeurde ook, maar tot een tweede kabinet den Uyl is het nooit gekomen. In 1981 hadden we weer zo’n biljet voor het raam hangen en ik meen dat het toen was dat vriendjes van mij zeiden dat mijn vader een moordenaar was. Ik begreep er niets van van, wist ik veel wat abortus was…
De eerste keer dat ik zelf mocht stemmen voor de Tweede Kamer was in 1986. Tsja, wat stem je dan? Ik vond verkiezingen spannend, maar ik was niet geïnteresseerd in politiek. Ik stemde gewoon hetzelfde als mijn ouders. PvdA dus! Makkelijk, je hoefde niet na te denken.
Stemmen blijft iets aparts. Altijd heb ik op de dag van verkiezingen een soort van spanning over me. Hoe het komt, ik weet het niet. Ik heb het zelfs hier op Bonaire als we moeten stemmen voor de Eilandsraad of de Staten van de Nederlandse Antillen. Stemmen is spannend, stemmen is iets aparts.
Slechts één maal heb ik geen gebruik gemaakt van mijn stemrecht voor de Tweede kamer. Dat was in november 2006. Ik vond het toen allemaal maar te veel werk om me te registreren als kiesgerechtigde in het buitenland. Het heeft drieënhalf jaar aan me geknaagd, maar inmiddels heb ik het rechtgezet.
Altijd droeg ik de PvdA een warm hart toe en dat doe ik nog steeds. Altijd hoopte ik dat de PvdA de verkiezingen zou winnen. Nooit heb ik een ruk naar rechts gemaakt en ook nu niet. Ik hoop van ganser harte dat Job Cohen premier van Nederland wordt, want ik denk dat hij inderdaad de capaciteiten heeft om “de boel bij elkaar te houden”. Dat is belangrijk in deze tijden waarin de samenleving verhardt en het niet meer vanzelfsprekend schijnt te zijn dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen.
Het is weer spannend vandaag. Ik kan niet wachten tot de stembureaus dichtgaan en we weer kunnen genieten van alle mooie grafieken en analyses op de televisie…
Oh ja, bijna vergeten. Zelf heb ik geen PvdA gestemd deze keer, maar dat heeft niets met Job of de PvdA te maken, dat heeft te maken met mijzelf. Ik heb (al bijna twee weken geleden) gestemd op de nummer 5 van de ChristenUnie.