Nu het Nederlands elftal niet onaardig presteert op het WK in Zuid-Afrika, komen de herinneringen aan de beleving van het EK in 1988 weer boven. De emoties bij ons in de huiskamer waren toen erg groot.
Het begon allemaal met de wedstrijd tegen de Ieren. Nederland moest winnen om door te gaan naar de halve finale en Nederland won met een schlemielige goal van Wim Kieft. Nog nooit was er zo gejuicht bij ons in de woonkamer en ik weet nog dat de lampenkap (nee niet Harry van Raaij) van de staande schemerlamp bijna door de kamer vloog, omdat het vriendje van mijn zusje en ik elkaar in de armen vlogen van blijdschap.
Daarna volgde de wedstrijd tegen de Duitsers, of tegen die rotmoffen, zoals mijn vader zei. Hij had de oorlog (erg intensief en van erg dichtbij) meegemaakt en ook nog een een klein trauma overgehouden aan de finale van het WK van 1974. Wat een drama was het dat Nederland achter kwam te staan met 1-0. De sfeer was om te snijden. Nog meer frustratie over die rotmoffen. Ik ben de woonkamer uit gevlucht en op mijn slaapkamer gaan kijken. Nadat Koeman de 1-1 scoorde, ben ik met de woorden “zo nu zal de sfeer hier ook wel weer beter zijn” weer in de woonkamer gaan kijken. Het mooiste was natuurlijk de 2-1 die gescoord werd door van Basten. Alle frustraties en alle trauma’s van mijn vader waren in één keer verdwenen. Als een kind zo blij stond hij na de 2-1 te roepen: “Eike Immel ist der Piemel”. Eigenlijk was dit mooier dan het winnen van de finale.
Nu, 22 jaar later, komen deze iedere keer weer bij mij boven. Mijn vader overleed niet zo lang na het EK van 1988. Ergens ben ik wel dankbaar en gerustgesteld dat hij het allemaal nog heeft mogen meemaken en dat hij zijn trauma van 1974 in 1988 eindelijk kwijt was…
Ja inderdaad, uiteindelijk was dat nog mooier…
dank je voor dit mooie stukje